November is NaNoWriMo: National Novel Writing Month.
NaNoWriMo - inmiddels al jaren internationaal - betekent dat je in slechts een maand tijd een serieuze poging onderneemt om een roman van minimaal 50.000 woorden te schrijven. Van begin tot eind, en geen gesjoemel, alsjeblieft. Niet stiekum van tevoren toch al een paar hoofdstukken schrijven.
Als je nu denkt dat een maand toch wel een belachelijk korte tijd is om een heel boek te schrijven, dan heb je daarin natuurlijk helemaal gelijk. Dat is dan ook precies de lol van NaNoWriMo. En de kracht ervan. Je moet wel op zijn minst een beetje geschift zijn om dit te willen doen, en toch doen elk jaar opnieuw duizenden mensen mee. Sterker nog: het zijn er elk jaar meer.
Ik heb al een paar keer eerder meegedaan aan NaNo. Niet al te succesvol, moet ik tot mijn schande bekennen. Dat komt door de zeuriderige interne redactrice, die continu maar op- en aanmerkingen heeft en me van het eigenlijke schrijven afhoudt. Op de een of andere manier lukt het me nooit goed haar het zwijgen op te leggen. Dat betekent enerzijds dat bijna alles wat ik schrijf ook meteen van behoorlijke kwaliteit is, maar anderszijds ook dat ik weinig kwantiteit lever. Maar dit keer houdt ze zich tot nu toe aardig koest, en na vijf dagen NaNo heb ik al meer dan 10.000 woorden zwart op wit staan. Ik begin er nu toch vertrouwen in te krijgen dat ik het dit jaar wel ga redden. (En zo niet, dan is er altijd weer een volgend jaar, met opnieuw NaNo in november.)
Ik ben niet de enige in mijn gezin die aan het NaNo-virus lijdt. Ook Lizzy en Fran zijn ermee besmet geraakt.
Omdat Fran nog erg jong is en niet zoveel schrijfervaring heeft, doet zij mee met het Young Writer's Program van NaNo, waarbij kinderen tot en met 17 jaar hun eigen doel mogen bepalen. Fran heeft zichzelf tot doel gesteld om 7000 woorden te schrijven in november. Dat mag misschien niet zo heel ambitieus klinken, maar geloof maar dat dit voor Fran nog een hele klus gaat worden. Zoals gezegd, ze heeft nog maar weinig schrijfervaring.
Lizzy is 16, en hoewel zij dus op zich nog mee zou mogen doen met het Young Writer's Program, heeft zij zich ook dit jaar weer gewoon voor de volwassen versie van NaNoWriMo opgegeven. Een echte roman van 50.000 woorden, daar gaat ze voor. De vorige keer dat ze meedeed - twee jaar geleden - ging het nog niet zo goed, maar nu ziet het er ook voor haar een stuk gunstiger uit. Ook zij ligt voor op schema, en is nog steeds zeer enthousiast over haar verhaal. Ze heeft dan ook een heel leuk plot, en fantastische, levende personages. En natuurlijk is het ook niet weg dat ze inmiddels flink wat schrijfervaring heeft opgedaan.
De enige in het gezin die immuun blijkt te zijn voor het NaNo-virus, is mijn man. Arme hij, want nu moet hij het een hele maand uit zien te houden met de capriolen van zijn Schrijvers Familie.
Berichten
